مرا کسی نساخت!

خدا ساخت!

نه آن چنان که کسی می خواست!

که من کسی نداشتم ،

کسم خدا بود ، کس ِ بی کسان!

او بود که مرا ساخت!

آنچنان که خودش خواست!

نه از من پرسید نه از آن من ِ دیگرم…

مرا روی زمین تنها رها کرد ،

عاق آسمان…

کسی هم مرا دوست نداشت….

وقتی داشتند من را می ساختند ،

کسی آن گوشه خدا خدا نمی کرد…

وقتی داشتم شکل می گرفتم ،

صورتم طرح می شد ،

چشمهام رنگ می خورد ،

بینی ام نجابت می گرفت ،

فرشته ی شوخ و مهربان و نازک پنجه ای ،

با نوک انگشتان سحر آفرینش آن را صافو صوف و تیز و عصیانگر و مهاجم نمی ساخت…

وقتی داشتند قامتم را بر می کشیدند ،

خویشاوند شاعر و بلند پروازی نداشتم تا خیال و آرزوی خویش را نثار بال های من کند…

وقتی خواستند که کار دل را در سینه ام اغاز کنند ،

هیچ کس نبود تا برود بگردد و از خزانه دلهای خوب بهترین و نازترین و نازنین ترین را انتخاب کند…

وقتی داشتم روح می پذیرفتم…

آشنای مهربان و دلسوزی نداشتم تا از نزهتگه ارواح فرشتگان بهترین را انتخاب کند ،

تنها بودم ...

چون اکنون...

سلام ، اسماعیل هستم 24 ساله ، دانشجوی ترم 7 مهندسی مکانیک سیالات ،

بچه ی حاشیه ی سبز خزر...

اکثر مطالب این وبلاگ متعلق

به روح ِ بزرگوار ِ سهرابه...

روحش شاد...

امیدوارم که لحظات خوبی رو توی این وبلاگ سپری کنین.

منتظر نظرات قشنگتون هستم.

سپاسگزارم از لطفتون.