سهراب سپهري نقاش و شاعر، 15 مهرماه سال  1307

...مادرم میداند که من روز چهاردهم مهر به دنیا آمدم.درست سر ساعت 12

مادرم صدای اذان را میشنیده است...

هنوز در سفرم- صفحه ی9

پست و تلگراف كاشان، اهل ذوق و هنر.

وقتي سهراب خردسال بود، پدر به بيماري فلج مبتلا شد.

... كوچك بودم كه پدرم بيمار شد و تا پايان زندگي بيمار ماند. پدرم

تلگرافچي بود. در طراحي دست داشت. خوش خط بود. تار مينواخت.

او مرا به نقاشي عادت داد... (هنوز در سفرم - صفحه 10)

درگذشت پدر در سال 1341

مادر سهراب، ماه جبين، اهل شعر و ادب كه در

خرداد سال 1373 درگذشت.

تنها برادر سهراب، منوچهر در سال 1369 درگذشت.

خواهران سهراب : همايوندخت، پريدخت و پروانه.

محل تولد سهراب باغ بزرگي در محله دروازه عطا بود.

سهراب از محل تولدش چنين ميگويد :

... خانه، بزرگ بود. باغ بود و همه جور درخت داشت. براي

يادگرفتن، وسعت خوبي بود. خانه ما همسايه صحرا بود . تمام

روياهايم به بيابان راه داشت... (هنوز در سفرم - صفحه 10)

سال 1312، ورود به دبستان خيام (مدرس) كاشان.

... مدرسه، خوابهاي مرا قيچي كرده بود . نماز مرا شكسته بود .

مدرسه، عروسك مرا رنجانده بود . روز ورود، يادم نخواهد رفت : مرا

از ميان بازيهايم ربودند و به كابوس مدرسه بردند . خودم را تنها

ديدم و غريب ... از آن پس و هربار دلهره بود كه به جاي من راهي

مدرسه ميشد.... (اتاق آبي - صفحه 33)

... در دبستان، ما را براي نماز به مسجد ميبردند. روزي در مسجد

بسته بود . بقال سر گذر گفت : نماز را روي بام مسجد بخوانيد

تا چند متر به خدا نزديكتر باشيد.

مذهب شوخي سنگيني بود كه محيط با من كرد و من سالها مذهبي ماندم.

بي آنكه خدايي داشته باشم ... (هنوز در سفرم)

سهراب از معلم كلاس اولش چنين ميگويد :

... آدمي بي رويا بود. پيدا بود كه زنجره را نميفهمد.

در پيش او خيالات من چروك ميخورد...

خرداد سال 1319 ، پايان دوره شش ساله ابتدايي.

... دبستان را كه تمام كردم، تابستان را در كارخانه ريسندگي كاشان كار گرفتم. يكي دو ماه

كارگر كارخانه شدم . نميدانم تابستان چه سالي، ملخ به شهر ما هجوم آورد . زيانها رساند .

من مامور مبارزه با ملخ در يكي از آباديها شدم. راستش، حتي براي كشتن يك ملخ نقشه

نكشيدم. اگر محصول را ميخوردند، پيدا بود كه گرسنه اند.

وقتي ميان مزارع راه ميرفتم، سعي ميكردم پا روي ملخها نگذارم.... (هنوز در سفرم)

مهرماه همان سال، آغاز تحصيل در دوره متوسطه در دبيرستان پهلوي كاشان.

... در دبيرستان، نقاشي كار جدي تري شد. زنگ نقاشي،

نقطه روشني در تاريكي هفته بود... (هنوز در سفرم - صفحه 12)

از دوستان اين دوره : محمود فيلسوفي و احمد مديحي

سال 1320، سهراب و خانواده به خانه اي در محله سرپله كاشان نقل مكان كردند.

سال 1322، پس از پايان دوره اول متوسطه، به تهران آمد و در

دانشسراي مقدماتي شبانه روزي تهران ثبت نام كرد.

.. در چنين شهري [كاشان]، ما به آگاهي نميرسيديم. اهل سنجش نميشديم. در حساسيت خود

شناور بوديم. دل ميباختيم. شيفته ميشديم و آنچه مياندوختيم، پيروزي تجربه بود.

آمدم تهران و رفتم دانشسراي مقدماتي. به شهر بزرگي آمده بودم.

اما امكان رشد چندان نبود... (هنوز در سفرم- صفحه 12)

سال 1324 دوره دوساله دانشسراي مقدماتي به پايان رسيد و سهراب به كاشان بازگشت.

... دوران دگرگوني آغاز ميشد. سال 1945 بود. فراغت در كف بود.

فرصت تامل به دست آمده بود. زمينه براي تكانهاي دلپذير فراهم ميشد... (هنوز در سفرم)

آذرماه سال 1325 به پيشنهاد مشفق كاشاني

(عباس كي منش متولد 1304) در اداره فرهنگ (آموزش و پرورش) كاشان استخدام شد.

... شعرهاي مشفق را خوانده بودم ولي خودش را نديده بودم.

مشفق دست مرا گرفت و به راه نوشتن كشيد.

الفباي شاعري را او به من آموخت... (هنوز در سفرم)

سال 1326 و در سن نوزده سالگي، منظومه اي عاشقانه و لطيف از سهراب،

با نام "در كنار چمن يا آرامگاه عشق" در 26 صفحه منتشر شد.

...دل به كف عشق هر آنكس سپرد

جان به در از وادي محنت نبرد

زندگي افسانه محنت فزاست

زندگي يك بي سر و ته ماجراست

غير غم و محنت و اندوه و رنج

نيست در اين كهنه سراي سپنج...

مشفق كاشاني مقدمه كوتاهي در اين كتاب نوشته است.

سهراب بعدها، هيچگاه از اين سروده ها ياد نميكرد.

سال 1327، هنگامي كه سهراب در تپه هاي اطراف قمصر مشغول نقاشي بود،

با منصور شيباني كه در آن سالها دانشجوي نقاشي دانشكده هنرهاي زيبا بود، آشنا شد.

اين برخورد، سهراب را دگرگون كرد.

... آنروز، شيباني چيرها گفت. از هنر حرفها زد. ون گوگ را نشان داد.

من در گيجي دلپذيري بودم. هرچه ميشنيدم، تازه بود و هرچه ميديدم غرابت داشت.

شب كه به خانه بر ميگشتم، من آدمي ديگر بودم.

طعم يك استحاله را تا انتهاي خواب در دهان داشتم... (هنوز در سفرم)

شهريور ماه همان سال، استعفا از اداره فرهنگ كاشان.

مهرماه، به همراه خانواده جهت تحصيل در دانشكده هنرهاي زيبا

در رشته نقاشي به تهران ميايد.

در خلال اين سالها، سهراب بارها به ديدار نميا يوشيج ميرفت.

در سال 1330 مجموعه شعر "مرگ رنگ" منتشر گرديد. برخي از اشعار

موجود در اين مجموعه بعدها با تغييراتي در "هشت كتاب" تجديد چاپ شد.

بخشهايي حذف شده از " مرگ رنگ " :
.

.. جهان آسوده خوابيده است،

فروبسته است وحشت در به روي هر تكان، هر بانگ

چنان كه من به روي خويش ...

سال 1332، پايان دوره نقاشي دانشكده هنرهاي زيبا و دريافت مدرك ليسانس

و دريافت مدال درجه اول فرهنگ از شاه.

... در كاخ مرمر شاه از او پرسيد : به نظر شما نقاشي هاي اين اتاق خوب است ؟

سهراب جواب داد : خير قربان

و شاه زير لب گفت : خودم حدس ميزدم. ...

(مرغ مهاجر صفحه 67)

اواخر سال 1332، دومين مجموعه شعر سهراب با عنوان "زندگي خوابها"

با طراحي جلد خود او و با كاغذي ارزان قيمت در 63 صفحه منتشر شد.

تا سال 1336، چندين شعر سهراب و ترجمه هايي از اشعار شاعران خارجي

در نشريات آن زمان به چاپ رسيد.

در مردادماه 1336 از راه زميني به پاريس و لندن جهت نام نويسي در

مدرسه هنرهاي زيباي پاريس در رشته ليتوگرافي سفر ميكند.

فروردين ماه سال 1337، شركت در نخستين بي ينال تهران

خرداد همان سال شركت در بي ينال ونيز و

پس از دو ماه اقامت در ايتاليا به ايران باز ميگردد.

در سال 1339، ضمن شركت در دومين بي ينال تهران،

موفق به دريافت جايزه اول هنرهاي زيبا گرديد.

در همين سال، شخصي علاقه مند به نقاشيهاي سهراب،

همه تابلوهايش را يكجا خريد تا مقدمات سفر سهراب به ژاپن فراهم شود.

مرداد اين سال، سهراب به توكيو سفر ميكند و درآنجا فنون حكاكي روي چوب را مياموزد.

سهراب در يادداشتهاي سفر ژاپن چنين مينويسد :

... از پدرم نامه اي داشتم. در آن اشاره اي به حال خودش و ديگر پيوندان و آنگاه سخن از

زيبايي خانه نو و ايوان پهن آن و روزهاي روشن و

آفتابي تهران و سرانجام آرزوي پيشرفت من در هنر.

و اندوهي چه گران رو كرد : نكند چشم و چراغ خانواده خود شده باشم...

در آخرين روزهاي اسفند سال 1339 به دهلي سفر ميكند.

پس از اقامتي دوهفته اي در هند به تهران باز ميگردد.

در اواخر اين سال، سهراب و خانواده اش به خانه اي

در خيابان گيشا، خيابان بيست و چهارم نقل مكان ميكند.

در همين سال در ساخت يك فيلم كوتاه تبليغاتي انيميشن،

با فروغ فرخزاد همكاري نمود.

تيرماه سال 1341، فوت پدر سهراب

... وقتي كه پدرم مرد، نوشتم : پاسبانها همه شاعر بودند.

حضور فاجعه، آني دنيا را تلطيف كرده بود. فاجعه آن طرف سكه بود

وگرنه من ميدانستم و ميدانم كه پاسبانها شاعر نيستند.

در تاريكي آنقدر مانده ام كه از روشني حرف بزنم ...

تا سال 1343 تعدادي از آثار نقاشي سهراب در كشورهاي ايران،

فرانسه، سوئيس، فلسطين و برزيل به نمايش درآمد.

فروردين سال 1343، سفر به هند و ديدار از دهلي و كشمير وراه بازگشت در پاكستان،

بازديد از لاهور و پيشاور و در افغانستان، بازديد از كابل.

در آبانماه اين سال، پس از بازگشت به ايران طراحي

صحنه يك نمايش به كارگرداني خانم خجسته كيا را انجام داد.

منظومه "صداي پاي آب" در تابستان همين سال در روستاي چنار آفريده ميشود.

تا سال 1348 ضمن سفر به كشورهاي آلمان، انگليس، فرانسه، هلند،

و پس از 7 ماه اقامت در نيويورك، به ايران باز ميگردد.

سال 1351 برگذاري نمايشگاههاي متعدد در پاريس و ايران.

تا سال 1357، چندين نمايشگاه از آثار نقاشي

سهراب در سوئيس، مصر و يونان برگذار گرديد.

سال 1358، آغاز ناراحتي جسمي و آشكار شدن علائم سرطان خون.

ديماه همان سال جهت درمان به انگلستان سفر ميكند و اسفندماه به ايران باز ميگردد.

سال 1359... اول ارديبهشت... ساعت 6 بعد ازظهر، بيمارستان پارس تهران ...

فرداي آن روز با همراهي چند تن از اقوام و دوستش محمود فيلسوفي، صحن امامزاده سلطان

علي، روستاي مشهد اردهال واقع در اطراف كاشان مييزبان ابدي سهراب گرديد.

آرامگاهش در ابتدا با قطعه آجر فيروزه اي رنگ مشخص بود و سپس سنگ نبشته اي از

هنرمند معاصر، رضا مافي با قطعه شعري از سهراب جايگزين شد:

       به سراغ من اگر مياييد

     نرم و آهسته بياييد

       مبادا كه ترك بردارد

        چيني نازك تنهايي من

   ... كاشان تنها جايي است كه به من آرامش ميدهد و

          و سهراب ماندگار شد...